I wyglądała.
Jej policzki nabrały nieco koloru. Jej oczy nie były już matowe.
Po miesiącu poszła na kontrolę do szpitala powiatowego, bardziej po to, by zamknąć pewien rozdział.
Lekarz obejrzał wyniki dwa razy.
Potem poprosił o kolejne.
— Pani Ionescu… powiedział cicho. Coś mi się nie zgadza.
Guz się zmniejszył.
Nie zniknął całkowicie. Ale to już nie był niechybny los sprzed miesiąca.
— To… rzadkie, wyjąkał lekarz. Bardzo rzadkie.
Elena się uśmiechnęła.
To nie był cud domu.
Nie było żadnych duchów.
To była cisza.
To był fakt, że po raz pierwszy nie czekała na śmierć.
