Sergiu wziął walizkę, ale nie wyszedł od razu. Zatrzymał się w drzwiach, patrząc na Marinę. Może miał nadzieję zobaczyć w niej wyrzuty sumienia, strach przed samotnością, rozpacz. Ale Marina stała prosto, z rozluźnionymi ramionami, jakby uwolniła się od czegoś, co ją trzymało przez lata.
— Zrozumiesz, że robisz coś głupiego — mruknął.
— Lepsza głupota, która mnie uratuje, niż taka, która mnie pogrzebie — odpowiedziała.
Kiedy drzwi zamknęły się za nim, w domu zapadła dziwna cisza. Nie ciężka, nie przytłaczająca — cisza, w której Marina po raz pierwszy mogła normalnie odetchnąć.
Ilinca podeszła do niej i ją przytuliła.
— Mamo… Przykro mi, że przez to wszystko przeszłaś.
— Nie martw się, Ilinca. Czasami trzeba sięgnąć na dno torby, żeby zobaczyć, gdzie jest wyjście.
Poszli do kuchni, najbardziej „ich” miejsca w domu. Marina zrobiła herbatę, a Ilinca wyjęła dwa kubki, jeden z popcornem, drugi z chipsami – tak jak to robili w trudne wieczory. Ale teraz nie był to już trudny wieczór, a wieczór początku.
— Czy będzie trudno? — zapytała dziewczyna.
— Tak, będzie. Ale wiesz, co nie będzie? — Marina się uśmiechnęła. — To już nie będzie niesprawiedliwe.
Następnego dnia Marina poszła do pracy w innym tempie. Jej koledzy zauważyli ją od pierwszej chwili.
