Ana nie była zwykłą żebraczką. Była córką bogatego biznesmena z Bukaresztu. Lata temu, po śmierci matki, pokłóciła się z ojcem i opuściła dom. Odrzuciła bogactwo, odmówiła komfortu, chciała żyć sama. Ale sytuacja wymknęła się spod kontroli. Wylądowała na ulicy.
Ojciec szukał jej latami.
Kierowcy otworzyli bagażniki. Wyjęli walizki. Dokumenty. Dokumenty. Ten mężczyzna powiedział jej jasno: była dziedziczką fortuny wartej miliony lei. Domy, ziemia, firmy.
Sąsiedzi patrzyli z otwartymi ustami.
Nie wiedziałam, co powiedzieć. Patrzyłam na Anę.
Podeszła bliżej. Wzięła mnie za rękę.
— „Mihai, nigdy nie chciałam ich pieniędzy. Wszystko, co naprawdę miałam, jest tutaj”.
I wskazała na dom. Na dzieci.
Ojciec próbował ją przekonać, żeby odeszła. Żeby wróciła do życia, „które do niej należy”.
