Deszczowe światło poranka zastało mnie przytomnego jeszcze przed dzwonkiem budzika.
Tym razem nie czułem pośpiechu — raczej ciężar decyzji, która dojrzewała we mnie od miesięcy.
Szare niebo zaglądało przez niewielkie okno, a dom był nienaturalnie cichy.
Nie słychać było dziecięcego śmiechu, telewizora ani rozmów w kuchni.
Tylko zegar na ścianie, ten sam, który naprawiłem dawno temu, odmierzał sekundy z uporem starego rzemieślnika.
Ubrałem się starannie.
Wybrałem elegancką, jasną koszulę — taką, którą zakłada się na ważne chwile, nie na pożegnania.
