Uratowany wilk próbował wstać. Jęknął krótko z bólu. Złamana łapa już go nie trzymała. Upadł z powrotem.
W trójkę podeszli. Jeszcze dwa kroki. Potem się zatrzymali.
Jeden z nich, starszy, prawdopodobnie samiec na czele grupy, uniósł głowę i powąchał powietrze. Nie warknął. Nie pokazał kłów. Po prostu patrzył.
Maria się nie poruszyła. Wciąż trzymał kij w dłoni, ale wiedziała, że nie miałby szans, gdyby chciał ją zaatakować.
Ranny wilk wydał z siebie krótki, gardłowy dźwięk. Pozostali natychmiast zwrócili na niego wzrok.
Zapadła ciężka cisza.
Wtedy wydarzyło się coś, czego Maria nigdy nie zapomni.
Samiec podszedł do niej. Tak blisko, że widziała każdy kosmyk jego zamarzniętego futra. Zatrzymał się o krok.
Lekko skłonił głowę.
To nie był gest agresji.
