„Wniosek zostaje przyjęty”.
W tym momencie coś pękło w Andrieju. Widziałam, jak załamuje ręce, rozbiega wzrok, a jego wcześniejsza pewność siebie topnieje.
Matka wstała.
Nie podniósł głosu. Nie uraził. Nie dramatyzował. Zaczął spokojnie, metodycznie, przedstawiając dokument za dokumentem. Dowody dotyczące ukrytych kont. O firmie zarejestrowanej na nazwisko znajomego. O wyraźnej próbie pozostawienia mnie bez pieniędzy. O wiadomościach. O niewierności.
Potem zaczął mówić o Anie.
O tym, że Andrieja nie będzie przez kilka dni. O tym, że to ja ją woziłem do szkoły, do lekarza, na imprezy. O tym, kto był prawdziwym rodzicem.
Andriej próbował interweniować, ale sędzia za każdym razem go powstrzymywał.
Z każdą minutą jego świat rozpadał się na kawałki.
