W tym momencie spojrzenie Ramony się zmieniło. Z arogancji przerodziło się w niespokojną ciekawość, a potem w lekki strach, który tylko ja dostrzegałam.
Ale zachowałam spokój. Przyłożyłam telefon do ucha i poczułam, jak koło fortuny powoli, ale nieubłaganie się obraca.
— „Tak” — odpowiedziałam z uśmiechem. „Jestem w holu. Chciałabym uzyskać kilka wyjaśnień dotyczących naszego zakwaterowania”.
Kiedy to mówiłam, poczułam dziwne ciepło na policzkach — nie ze wstydu, ale z poczucia wolności. Przez lata byłam traktowana jak ciężar, jak intruz w ich „idealnej” rodzinie. Znosiłam żarty, ironie, ostre spojrzenia. Ale teraz, po raz pierwszy, miałam asa w rękawie.
