— Boże, Evan… dlaczego nam nie powiedziałeś? — wyszeptała.
— Powiedziałbym ci — odpowiedziałem łagodnie. — Ale dobrze wiesz, kto by z tego zrobił wojnę. I nie chciałem już z nim walczyć.
Tata spojrzał na mnie, ale w jego oczach nie było już gniewu. To było coś innego. Słabość, której nigdy w nim nie widziałem.
Może to był moment, w którym mężczyzna uświadamia sobie, że nie ma już władzy nad dzieckiem, które trzymał pod kontrolą przez lata.
— Skłamałeś — zdołał w końcu powiedzieć. — Skłamałeś, że studiujesz.
— Nie — odpowiedziałem. — Zakładałeś. Nigdy o nic nie pytałeś. Historia, w której polegałem na tobie, pasowała do ciebie.
Nelu często mrugał, próbując się otrząsnąć.
— Tato, naprawdę nie wiedziałeś? Evan pracował jak szalony, wszyscy to widzieliśmy. Naprawdę myślałeś, że…
— Dość! — wybuchnął ojciec, ale jego głos nie miał już tej wagi co kiedyś. — To twój ślub, nie chcę już tu rozmawiać.
Czułem potrzebę wyjścia, ucieczki od tej napiętej atmosfery, ale coś mnie powstrzymało. Przez całe życie to ja się cofałam.
— Nelu — powiedziałam bratu — zasługujesz na piękny dzień. Nie przyszłam, żeby cokolwiek zepsuć. Ale przyszłam odzyskać swoje życie. I właśnie to zrobiłam.
