Dzieci nie były problemem.
Nie Julię.
Ale zimny mur wzniesiony wokół nich pod pretekstem porządku i dyscypliny.
Przewinął dalej.
I zobaczył coś, co sprawiło, że zakrył usta dłonią.
Pewnej nocy Dawid miał koszmar. Płakał i wrzeszczał za mamą. Mariana otworzyła drzwi, wyjrzała i wyszła.
Kilka minut później wbiegła Julia. Wzięła go w ramiona, posadziła na dywanie i cicho mu zaśpiewała. Dokładnie tę samą piosenkę, którą słyszał wcześniej.
Siedział tam prawie godzinę.
Na podłodze.
Nie wiedząc, że ktoś go obserwuje.
Andriej rozpłakał się. Nie dyskretnymi łzami człowieka, który się powstrzymuje. Ale prawdziwymi łzami, z drżącymi ramionami.
Zdał sobie sprawę, jak bardzo był nieobecny.
Ukrywał swój ból w pracy, w kontraktach wartych miliony lei, w spotkaniach i podróżach.
A tymczasem jego dzieci nauczyły się milczeć.
Wyłączył monitor.
