Gabriela uniosła brodę z urażoną godnością.
— Myślałam, że zadbałaś o swoje życie. I… Myślałam, że jeśli się pojawię, powiesz, że idę po twoje pieniądze. Że wykorzystuję dziewczyny.
Leonard spojrzał na nią, jakby ta myśl go uderzyła.
— Szukałem cię — powiedział. Szukałem cię jak szalony. Płaciłem ludziom, detektywom. Pojechałam pod twój adres, do twoich poprzednich miejsc pracy… wszędzie. Ale ty zniknąłeś.
Gabriela stała nieruchomo, jakby to zdanie nie pasowało do jej świata.
— Ty… mnie szukałeś?
— Tak.
Zapadła ciężka cisza.
A potem coś małego przełamało napięcie: dziewczynka o lekko falujących włosach uniosła głowę i głosem, który nie był kaprysem, a chęcią przetrwania, powiedziała:
— Mamusiu… Jestem głodna.
Gabriela zamarła. Znajomy ból niemożności zaoferowania nawet najprostszej rzeczy przemknął przez jej twarz.
Ten ból uderzył Leonarda mocniej niż jakikolwiek wyrzut.
