— Aniu, jesteśmy rodziną. Musimy sobie pomagać. Moi rodzice…
— Zaczekaj — przerwała mu. — Wróćmy do początku. Nie powiedziałeś mi, nawet mnie nie ostrzegłeś. Nie zapytałeś. Po prostu postawiłeś mnie przed faktem — „przyjechali rodzice”. Nie „mogą przyjechać”, nie „czy to możliwe”, a „przyjechali”. I oczywiście nie przyszli z pustymi rękami. Walizki — jedno, torby — dwa, walizka z maszyną do szycia twojej matki — trzy. Widziałam. A nawet zdążyli zdjąć buty, zanim wyszłam z sypialni.
Dmitrij zacisnął pięści.
— Bałem się, że będziesz przeciwny.
— Mówi się, że znałeś się na niewłaściwym kroku — Anna wskazała na niego palcem — a mimo to to zrobiłeś.
Nie krzyczała. Im ciszej mówiła, tym bardziej szarżała jej dusza. Kuchnia, w której spędzała długie wieczory, przygotowując kolacje, rozmawiając z nim o drobiazgach — nagle wydawała się ciasna i obca. Jakby ściany zbliżyły się do niej, a powietrze stało się cięższe.
- Głos wiatru zza okna przypominał o bezsilności. Październik w tym roku był ponury i zimny.
- Szkło na parapecie pokryło się nierównymi smugami — deszcz pojawiał się i znikał. Po takim dniu można by chętnie otulić się kocem i oglądać serial.
