„Nie robię tego dla pieniędzy, proszę pana” – powiedziała po prostu. „Pracuję, żeby móc spać spokojnie w nocy”.
Jej słowa zawisły w powietrzu niczym bezgłośny policzek.
Camila, stojąca z tyłu, zakryła usta dłonią. Fala szeptów przetoczyła się przez salę. Ktoś nieśmiało zaklaskał, potem ktoś inny. W ciągu kilku sekund cała restauracja wybuchła gromkimi brawami, które ponownie wibrowały w kieliszkach.
Valeria wycofała się, zawstydzona, ale wyprostowana. Kiedy weszła do kuchni, łzy mimowolnie popłynęły. Nie ze złości, ale z ulgi.
Tej nocy, kiedy skończyła zmianę i wyszła na ulicę, niebo było pełne gwiazd. W kieszeni szlafroka znalazła złożony banknot – ten sam tysiąc lei. Na nim notatkę napisaną elegancką kaligrafią: „Dla twojego brata. Masz rację. Nie wszystkie pieniądze zarabia się arogancją”.
Stała na chodniku przez kilka sekund, ściskając pieniądze w dłoni. Potem się uśmiechnęła.
