Posprzątał szopę, włożył zdjęcia do dużego albumu, a nad pudłem powiesił tabliczkę z napisem: „Dom serca Iona”. Co roku, w jego urodziny, wiejskie dzieci przychodziły tam grać w piłkę, jeść ciasta i śmiać się.
Maria patrzyła na nie wilgotnymi oczami, czując, że Ion wciąż tam jest, pośród nich, uśmiechając się z cienia. W pewnym sensie nigdy nie umarł. Jego miłość właśnie znalazła inną formę – taką, która przetrwa długo po tym, jak świat zapomni ich imiona.
