Nie byliśmy bogaci, ale byliśmy zadowoleni. To zadowolenie wyparowało w momencie, gdy jego matka, pani Hawthorne, odkryła, ile zarabiam.
Na początku uśmiechała się z ciepłem osoby dumnej z nowego członka rodziny, poklepując mnie po ramieniu i chwaląc moją pracowitość.
Ale następnego ranka jej oczy stwardniały, błyszcząc ostrym oportunizmem, którego wcześniej nie widziałam.
Bez konsultacji ze mną wezwała trzech młodszych braci Lucasa — Simona, Victora i Henry’ego — którzy mieszkali na wsi w Alabamie.
„Będą potrzebować miejsca do zamieszkania,” powiedziała, jakby ogłaszała prawo. „A ponieważ Eleanor tak dobrze zarabia, może zapewnić im utrzymanie. To tylko sprawiedliwe.”
Zamarłam, obserwując ich przybycie, każdy wlokący zniszczone walizki do naszego niegdyś przytulnego mieszkania.
Głos pani Hawthorne odbijał się echem niczym proklamacja: „Eleanor, będziesz się nimi opiekować. To rodzina, a teraz to twój obowiązek.”
