Arnav nigdy nie był jak inni mężczyźni. Jego serce nosiło ciężar lęku przed bliskością, głęboko zakorzeniony strach, który towarzyszył mu od dzieciństwa. Wychowany w domu, w którym każdy gest i każda decyzja były kontrolowane, nie umiał kochać ani ufać bez poczucia zagrożenia. Bliskość wydawała się mu obca, a czułość – nieosiągalna.
Na początku nie rozumiałam niczego. Człowiek, z którym miałam spędzić resztę życia, wydawał się obcy, zimny, niemal obojętny. Jego oczy były lodowate, a każdy ruch – ostrożny, jakby bał się własnych uczuć. Jednak noc, która zdawała się trwać wieczność, powoli zmieniała nasze spojrzenia. Zaczęłam mówić delikatnie, dotykać jego ramienia, opowiadać historie z mojego dzieciństwa – o morzu w Odisha, o mojej chorej matce, która nigdy się nie poddawała.
