— Igor, kup wszystko z listy i przywieź trzydziestego pierwszego na obiad, a wieczorem nie zostawaj, bo będą moi koledzy z pracy, poważni ludzie, a ty ze swoimi historiami o robocie tylko popsujesz nastrój, bez urazy, wpadniesz pierwszego dojadać sałatki.
Odłożył telefon na szafkę i oparł czoło o zimną ścianę.
Nie obraził się.
Obraza jest wtedy, gdy boli.
A w środku miał coś innego: cichego, wypalonego, jak popiół po ognisku.
Zaraz potem przyszła lista zakupów — długa jak protokół z rozprawy.
Kawior, łosoś, mięso do pieczenia, cztery rodzaje sera, mandarynki, importowane wino musujące, trzy butelki wódki.
Igor spojrzał na kwoty i szybko policzył: wyjdzie więcej niż jego miesięczna pensja elektryka.
