Niektóre odkrycia nie błyszczą złotem, a mimo to potrafią złamać człowieka na pół.
W drewnianym pudełku, wyciągniętym spod starego łóżka, nie było nic, co można by nazwać skarbem w oczach świata. Żadnych banknotów, żadnych dokumentów, żadnych kosztowności. Tylko cisza zaklęta w drobiazgach.
Radu ukląkł na zimnej podłodze i patrzył na zawartość, jakby bał się jej dotknąć. Najpierw zobaczył małe, dziecięce buty – zniszczone, popękane na czubkach, dawno już bezużyteczne. Potem cienki zeszyt, pożółkły, z pozaginanymi rogami. Na końcu – plik kopert, starannie przewiązanych wyblakłą, niebieską wstążką.
