Kiedy wcisnęła „play”, obraz włączył się natychmiast. Clara, filmowana kamerą samochodową Daniela, wysadza mnie przed schroniskiem. Wypychająca moją walizkę na zewnątrz. Ludzie wokół nas zatrzymali się, żeby popatrzeć, z przerażeniem. Słychać było również jej słowa:
„To twoje miejsce. I uważaj, żebyś nie otworzyła ust!”
Klara zakryła usta dłonią. Jej oczy napełniły się łzami, ale nie żalu, a paniki.
— Danielu… Ja… to nie tak, jak myślisz…
Uniósł brew.
— Nie? To kontynuujmy.
Odtworzyła kolejny plik. To było nagranie z interkomu schroniska, na którym, drżąc, próbowałam wyjaśnić pracownikom, co się stało. Wyraźnie słyszałam, jak mówię:
„Nie chciałam sprawiać kłopotów. Nie chciałam zrujnować rodziny mojego syna…”
Klara opadła na krzesło, chowając głowę w dłoniach.
— Danielu, proszę… Byłam zestresowana… Źle spałam… Nie chciałam…
