Samuel poczuł w żołądku węzeł, ale nie oderwał rąk od instrumentu.
Wiedział, że jeśli wstanie lub zacznie się kłócić, straci nie tylko szansę, by ich uciszyć, lecz także ostatnie połączenie z fortepianem, który tak kochał.
Milionerka śmiała się głośno, świętując gest młodego, jakby wszystko było spektaklem przygotowanym dla jej rozrywki.
Starszy mężczyzna, obserwujący z tyłu, zrobił krok do przodu, ale mężczyzna obok położył mu rękę na ramieniu, sugerując, by nie interweniował.
Samuel, otoczony kręgiem śmiechu i szepty, wziął głęboki oddech i zagrał ponownie, tym razem szybciej, jakby chciał zmusić swoje ręce, by przypomniały sobie wszystko na pamięć.
Presja psychiczna była jednak bezlitosna.
Każde spojrzenie, każdy szept popychały go w stronę porażki.
W tym momencie poczuł, że być może mieli rację, że jego talent jest tylko złamanym wspomnieniem.
Gdy wydawało się, że się podda, z tyłu odezwał się głęboki głos.
„Daj im coś, czego nie zapomną.”
Samuel podniósł wzrok i zobaczył starszego mężczyznę patrzącego na niego z powagą, która nie dopuszczała dyskusji.
To spojrzenie obudziło w nim coś, dumną, która spała przez lata.
Milionerka zmarszczyła brwi na tę przerwę, ale nic nie powiedziała.
