„Boli mnie” – powiedziała po prostu. Bardzo.
Rozmawiały do późna. O kuchni w Ploeszti. O łóżku w kuchni. O babci. O błędach.
Nie cofnęły się w czasie. Ale naprawiły to, co trzeba.
Po kilku miesiącach Mariana znalazła pracę w zakładzie krawieckim. Niska pensja, ale uczciwa. Zaczęła oszczędzać pieniądze. Nie była już kobietą czekającą na ratunek.
Pewnego dnia przyszła z ogłoszeniem.
– Znalazłam kawalerkę do wynajęcia. 1200 zł miesięcznie. Dam radę.
Wiktoria długo na nią patrzyła.
Nie była już żebraczką przez telefon. Była kobietą, która późno nauczyła się, co znaczy odpowiedzialność.
Kiedy spakowała walizki, atmosfera była inna. Nie było już porzucenia. Był wybór.
Kiedy wychodziła, Mariana zatrzymała się w drzwiach.
