Ciąg dalszy historii

…A potem, po siedmiu latach, przeszłość sama zapukała do jej drzwi. Stało się to w zwykły dzień pracy. Zuzanna siedziała w przeszklonej sali konferencyjnej na dwudziestym trzecim piętrze, prezentując strategię połączenia dwóch funduszy inwestycyjnych. Mówiła pewnie, spokojnie, z opanowaniem — tak, jak przystało na analityczkę finansową o nienagannej reputacji. Kiedy prezentacja dobiegła końca, jeden z nowych inwestorów, który dotąd milcząco ją obserwował, lekko pochylił się do przodu. — Pani Walczak — odezwał się niskim, znajomym głosem. — Znakomita praca. Dłonie nagle jej zlodowaciały. Tego głosu nie mogła zapomnieć. Ani po roku. Ani po siedmiu. Zuzanna powoli podniosła wzrok. Prawie się nie zmienił. Te same srebrzyste skronie, to samo spokojne, wyważone spojrzenie. Tylko zmarszczek było nieco więcej — i w oczach pojawiło się zmęczenie. Mężczyzna, który zostawił jej milion złotych, siedział naprzeciwko, jakby między nimi nie było siedmiu lat milczenia. Spotkanie toczyło się dalej, lecz ona nie słyszała już ani słowa. W jej wnętrzu wzbierała fala — gniewu, strachu, palącej ciekawości.