Ion siedział cicho na swoim tronie okrucieństwa.
— Za ciężko pracujesz. Zacząłeś dostrzegać rzeczy, które nie istnieją.
Maria nie powiedziała nic więcej. Nie dlatego, że nie miała nic do powiedzenia, ale dlatego, że po raz pierwszy zrozumiała, że słowa nie mają już tu żadnej mocy.
Weszła do pokoju powoli, drobnymi krokami. Usiadła na brzegu łóżka i położyła rękę na brzuchu. Dziecko poruszało się delikatnie, niczym nieśmiałe bicie z wnętrza.
— Wybacz mi… — wyszeptała.
