Szybko otarłem oczy, żeby nie zobaczyli, jak płaczę.
Kiedy znowu wyszedłem na taras, zaczynało zachodzić. Światło ciepłe opadało nad dom, nad podwórko, nad trawę, gdzie wciąż widoczne były ślady lądowania.
Spojrzałem na moją rodzinę. Niedoskonałą, czasem niesprawiedliwą, ale wciąż moją rodzinę.
I poczułam, że w końcu nie jestem już tą „niewidzialną” dziewczyną.
Byłam po prostu… sobą. Aliną.
I to w końcu wystarczyło.
