„Mădălina… Ja…” zaczął, ale głos mu się załamał.
Spojrzałam na niego. Po raz pierwszy od lat nie bałam się. Nie byłam winna. Nie byłam „pijawką”. Byłam kobietą, która właśnie stanęła na krawędzi śmierci.
„Tudor, naprawdę nie mogę już tego znieść”.
Przełknął ślinę i usiadł na krześle obok łóżka.
„Nie zdawałem sobie sprawy… Albo nie chciałem. Zachowywałem się jak idiota. Myślałem, że przynoszenie pieniędzy do domu uczyni mnie mężczyzną… ale wcale się tak nie zachowywałem”.
Nigdy nie sądziłam, że usłyszę od niego coś takiego. Ale słowa nie łagodzą lat bólu. Ani dziecięcych napadów złości. Nawet tamtej nocy, kiedy upadłam na podłogę, sama, prosząc o pomoc.
„Nie chcę wymówek, Tudor. Chcę zmiany. Dla siebie i dla dzieci. Jeśli nie uda się z tobą… zrobię to sam”.
Uniósł wzrok, przestraszony. Po raz pierwszy zrozumiał, że jego ostateczna kara – pogarda – nie ma już nade mną władzy.
„Daj mi szansę” – powiedział cicho. „Jedną szansę, żebym był mężczyzną, którym powinienem być”.
Nie odpowiedziałem mu wtedy. Lekarz wszedł i zmienił temat. Ale w głębi duszy wiedziałem jedno:
