Kiedy przekroczyłem próg, w domu panowała nienaturalna cisza. Żadnego dźwięku telewizora, żadnego kaszlu. W sypialni łóżko było starannie zasłane – tak, jakby nikt w nim nie leżał od rana. Moje serce zaczęło bić szybciej.
Wtedy usłyszałem szmer dochodzący z łazienki. Ciche głosy, jakby szeptem prowadzona rozmowa. Moja pierwsza myśl? Włamywacz. Albo może Emily zemdlała i ktoś jej pomaga? Chwyciłem ciężki wazon z korytarza i powoli ruszyłem w stronę drzwi łazienkowych.
