Zastygła na widok Alicji w drzwiach, a jej twarz natychmiast wykrzywiła się ze złości i zaskoczenia.
— Co ty tu robisz?! — jej głos był ostry, prawie piskliwy, oskarżycielski.
— Przecież miałaś być w delegacji!
Oleg mówił, że wyjechałaś!
Alicja powoli, bardzo powoli wypuściła powietrze.
Czyli wiedziała.
Wiedziała dokładnie, kiedy Alicji nie będzie.
I specjalnie wybrała ten moment.
— To jest mój dom, — powiedziała spokojnie, starając się utrzymać równy ton.
— To ja powinnam zapytać, co pani tu robi bez mojego pozwolenia.
— Twój dom? — teściowa z hukiem odstawiła kubek na najbliższą półkę, skrzyżowała ręce na piersi i wysunęła brodę.
— Zapomniałaś, że Oleg jest twoim mężem?
A więc to wspólna własność.
Majątek wspólny!
I ja mam pełne prawo tu przebywać!
Jesteś prawnie nieukształcona!
— Mam dokumenty, które mówią zupełnie co innego, — Alicja nie podniosła głosu, choć miała ochotę krzyczeć.
— Ten dom kupiłam i zbudowałam przed ślubem.
Za własne pieniądze.
Jest mój.
Tylko mój.
Nie ma nic wspólnego z majątkiem wspólnym.
Galina Iwanowna zrobiła krok do przodu, ramiona jej się spięły, oczy zwęziły.
— Wynoś się stąd natychmiast! — krzyknęła, machając rękami.
— Nie masz prawa tu wpadać bez uprzedzenia!
Zaraz zadzwonię po policję!
Naruszasz granice prywatnej własności!
