Chłopiec zawahał się, jakby przekroczenie tego progu mogło wywołać coś nieodwracalnego, potem zrobił krok naprzód, a potem kolejny, woda z deszczu kapała z jego butów na betonową podłogę, gdy drzwi zamknęły się za nim, odcinając noc na zewnątrz.
W pokoju zapadła całkowita cisza. Niemowlę jęczało.
„Przynieście ręczniki,” powiedział Caleb, nie podnosząc głosu. „Podkręćcie grzejniki.”
Gdy mężczyźni ruszyli, sprawni i bez słowa, Caleb ukląkł przed chłopcem, pochylając się, aż ich oczy znalazły się na tym samym poziomie, gest nie słabości, lecz zamiaru.
„Jak masz na imię?” zapytał.
Chłopiec przełknął ślinę. „Micah,” powiedział. „Micah Turner.”
Delikatnie przesunął dziecko, dopasowując uścisk z wprawną ostrożnością kogoś, kto robił to zbyt często. „To Nora. Ma rok.”
Caleb skinął głową raz. „Jestem Caleb. Na razie jesteś tu bezpieczny, Micah, ale muszę zrozumieć, co się dzieje. Kto cię ściga?”
