Daniel otworzył okno i do pokoju wdarło się poranne powietrze, pachnące limonką i spokojem. Spojrzał w niebo i wyszeptał:
– Dziękuję, Mario…
Od tego dnia Elena nie miała już koszmarów. A Daniel nauczył się, że czasami odpowiedzi nie znajdują się w strachu, ale w miłości, która pozostaje – nawet po odejściu kogoś bliskiego.
