Kilka miesięcy później założyłam własny rumuński fundusz inwestycyjny w turystykę. Kupiłam stary pensjonat w Maramureszu i przekształciłam go w autentyczne miejsce z rzeźbionym drewnem, babcinym jedzeniem i wieczorami muzyki na żywo.
Na otwarciu siedziałam na tarasie, patrząc na śmiech ludzi. Rodziny. Dzieci. Proste, szczęśliwe pary.
Wtedy zdałam sobie sprawę, że nic nie straciłam.
To nie spalone imperium mnie definiowało.
Ale to, które zbudowałam z popiołów.
Niektóre kobiety załamują się, gdy ich zaufanie zostaje zdradzone.
Inne pamiętają, kim są.
A ja, tamtego dnia, kiedy odrzucono moją kartę w kasie w bukaresztańskim centrum handlowym, nie straciłam męża.
Odzyskałam siły.
