Po raz pierwszy w życiu wiedziałam, że twoje czyny mają konsekwencje, że nie mogę traktować ludzi jak służących i mieć nadzieję, że nigdy nie będą musieli za to zapłacić. Elena przeniosła się do klasy 104, nie dlatego, że została do tego zmuszona, ale dlatego, że szczerze mówiąc, nie obchodziło jej, gdzie jest. Wzięłam do ręki książkę Garcíi Márqueza i byłam spokojna, jakby nic się nie stało. Inni przechodnie patrzyli na nią z ciekawością pomieszaną z szacunkiem, niektórzy próbowali zwrócić jej uwagę, inni zachowywali dystans.
Marcos podszedł do niego w klasie 4B. Przeprosił za to, co się stało, mówiąc, że powinnam była zostać ostrzeżona o potrójnym zagrożeniu, jakie niesie ze sobą jego obecność na niebie. Elena powiedziała jej, żeby się nie martwiła. Wyjaśniłam, że właśnie dlatego zawsze podróżuję anonimowo – chciałam zobaczyć, jak traktowani są zwykli ludzie, ci, którzy nie mają władzy ani koneksji. To był najlepszy sposób, by zrozumieć, jak naprawdę działa firma – nie patrząc na znających się na rzeczy finansistów, ale obserwując, jak pracownicy traktują tych, którzy nic dla nich nie mogą zrobić.
Marcos zapytał ją, czy zauważyła, że dziś go oszukałam. Elena zastanowiła się przez chwilę, zanim odpowiedziała. Powiedział jej, że bank został oszukany, ale jednocześnie nie byłam dla niego zaskoczeniem. Wiedziałam, że są ludzie tacy jak Alejandro i Victoria, którzy oszukują ich ze względu na ubrania, które noszą, czy radości Luciana. Pocieszała ją świadomość, że są też inni ludzie, jak stewardesy, które powitały ją ze szczerym uśmiechem, jak chłopak, który zajmował się odprawą i cierpliwie jej pomagał, mimo że w końcu miała problemy z biletem.
Lot odbył się bez dalszych incydentów. Elena otrzymała standardowe menu pierwszej klasy, zastępujące specjalne menu, które zaoferowała jej załoga pokładowa, bo była obca. Film trwał kilka godzin, a ona rozpaczała na samą myśl o tym, jak zobaczy swojego ukochanego nad Atlantykiem z miejsca, za którym tak tęskniła Victoria. Gdy samolot zaczął schodzić do Nowego Jorku, Elena spojrzała przez okno na kształtującą się panoramę Manhattanu.
To miasto było pełne ludzi takich jak ona, multimilionerów ukrywających się za pozornie normalnym życiem, ale było też pełne ludzi takich jak Victoria i Alejandro, przekonanych, że liczą się tylko pieniądze i państwo. Jej matka nauczyła ją, że to, jak traktujemy siebie nawzajem, zwłaszcza tych, którzy nic dla nas nie mogą zrobić, definiuje to, kim naprawdę jesteśmy. Widziałam grzech ludzkości w Alejandro i Victorii, ale widziałam też to, co najlepsze w pomocy niebios, które ofiarowały mi płaszcz z
